Kwang ~

หลังจากโดนเพื่อนด่าว่าหลังเขา และอดใจรอมานาน 
ในที่สุด หนูกวางน้อยสีชมพู ก็ได้มีโอกาสไปชอปปิ้งที่ตลาด JJ จตุจักร อันโด่งดัง
...เป็นครั้งแรก

เริ่มต้นด้วยการนัดเจอ แอ๊ม-บัญชี จุฬาฯ  วิ(ใหม่)-วิดยา จุฬาฯ 
และเฮียอ๊อฟ(พี่วิ)- วิดวะ จุฬาฯ บนหัวขบวนรถไฟใต้ดินขบวนหนึ่ง ที่สถานีสุขุมวิท
และออกเดินทางไปเจอกะ แจง-วิดยา จุฬาฯ และเอ็ม-บัญชี ม.กรุงเทพ
ที่สถานีกำแพงเพชร อันเป็นจุดหมายของเรา

ขอบอกด้วยว่า คราวนี้หนูกวางตื่นเต้นมาก เลยไปตรงเวลา ไม่สายซักติ๊ด
แถมไปรอก่อนตั้ง20นาที เป็นปรากฏการณ์

จตุจักรของจริง ไม่ได้แย่อย่างที่คิด  ตอนแรกคิดว่ามันจะร้อนตับแลบ มีคนขโมย
กระเป๋าเดินโฉบไปโฉบมา  แต่ที่จริงก็ไม่ได้ร้อนมากมาย อาจจะเพราะ ฝนกำลังจะตก 
ก็เลยไม่ค่อยมีแดดมากมาย ส่วนของ ก็ไม่ได้หายซักกะชิ้น

ร้านแรกที่เจอเป็นร้านสีชมพูสวยงาม  อดรนทนไม่ได้ เลยซื้อของชิ้นแรก - ที่มัดผม
สีชมพู จะเอามารัดเข็มขัดนิสิต หลังจากนั้นเดินๆไป เป้าหมายจะอยู่ที่ต่างหู
เป็นส่วนใหญ่  เนื่องจากเคืองที่เพิ่งหายไป2คู่  สุดท้ายได้ต่างหูสีชมพู มา2คู่ 
หลังจากเดินๆไปก็ได้ไอเดียบรรเจิด เลยตามล่าหาลูกปัดคริสตัลสีสวยงามจะเอามา
ทำเป็นตุ้งติ้ง ได้ลูกปัดสีชมพูกะสีขาว ลวดดัด คีมและพวกอุปกรณ์เล็กน้อยเอามา
ทำตุ้งติ้ง  แอบซวยเล็กน้อย ที่ดันมาสมองดันมาสร้างสรรค์บรรเจิดต่อหน้าเพื่อนๆ 
เลยโดนใช้กลายเป็นคนทำตุ้งติ้งประจำกลุ่มไปโดยปริยาย ดีจริงๆ  ได้ที่ห้อยมือถือ
สีชมพูด้วย เข้ากะที่รัดเข็มขัดเป็นอย่างดี 

แวะกินข้าวกลางวันที่ร้านดินเผา  ขายไก่ทอด – ส้มตำ  ขอบอกว่าไก่ทอด ทอดได้
อร่อยมาก แอบกรี๊ดกร๊าด  อาหารร้านนี้อร่อยเชียวแหละ  เจอพี่เชอร์รี่(รุ่นพี่รร. ตอนนี้
อยู่นิเทศ ปี4)ด้วย  เนื่องจากมีวิกะแจงอยู่ด้วย โต๊ะเราจึงเป็นโต๊ะเดียวที่มีช้อนกลาง
เต็มไปหมด

มาครั้งนี้ แอ๊มได้เสื้อให้ป๋อม2ตัว  วิได้กระเป๋าใส่เครื่องคิดเลขสีเหลือง กะที่ใส่มือถือ
(ช่วงนี้มันบ้าสีเหลือง สีประจำคณะเหลือเกิน น่าหมั่นไส้จิงๆ)  แจงได้ที่ใส่มือถือ
ที่ห้อยมือถือ2อัน กำไลข้อมือ  เอ็มได้กางเกง4ตัว  ส่วนเฮียอ๊อฟ ไม่ได้อะไรเลย
น่าสงสารจิงๆ  รู้สึกกวางจะได้เยอะสุดด้วยความตื่นเต้น

กลับมาถึงบ้านประมาณ 6 โมงเย็น  นั่งทำตุ้งติ้งด้วยความตื่นเต้น  ออกมาเป็นรูปดอกไม้สีชมพู  สวยงามมาก ภูมิใจสุดๆ  ใครที่เดินผ่านกวาง แล้วกวางใส่ตุ้งติ้งอันนี้อยู่ กรุณาชมด้วย

ขอบคุณมากนะเพื่อนๆ พาหนูกวางมาเที่ยวจตุจักร  สนุกมากเลย  รักพวกแกทุกคนมากมาย

 

ลาลั้นลา~ ตอนเช้าวันจันทร์ที่13ไปกินข้าวไก่ฉีกๆร้านป้าจุกที่รร.กะลิลลี่  กินนมแก้วนึง  แล้วก้อเดินไปเรียนgen chem ที่ตึกเคมี1  รู้สึกจะสายไปประมาณ 5นาที  เพื่อนๆกะลังวุ่นๆกะการเก็บตังค์ค่าเสื้องานกีฬาเฟรชชี่  นั่งเรียน(จิงๆคือ นั่งวาดรูปอาจารย์กะนั่งเมาท์)ไปซักแป๊บนึง รู้สึกปวดท้องแฮะ ปวดท้องมากมาย โทรหาพ่อ "พ่อ กวางปวดท้องไม่ไหวแล้วอ่า"  แล้วก้อแอบโดดเรียนออกไปตอนพัก เรียกแท๊กซี่ไปรพ.จุฬาฯ  

ไปนอนอยู่ ที่ห้องพักพยาบาลที่ตึกพ่อ  อ่าโชคดีจัง  โดดเรียนมานอนหลับ ฮุๆ พ่อส่งหมอเข้ามาดูอาการคนนึง
"หมอสงสัยว่าน้องกวางจะเป็นไส้ติ่งอักเสบนะคะ  แต่ยังไม่แน่ใจ  หมอคงให้ยาแก้ปวดไม่ได้  เพราะจะทำให้ตรวจไม่พบ  เดี๋ยวหมอจะให้หมอเฟลโล่มาดูให้อีกทีนะคะ  ตอนนี้ห้ามกินอะไรนะคะ น้ำก็งดนะคะ  เดี๋ยวให้พยาบาลมาแทงเข็มน้ำเกลือนะคะ" T.Tอ๊า ม่ายอาว ไม่ได้เป็นใช่มั้ยคะ ยังไม่แน่ใจใช่มั้ยคะ  เพิ่ง10โมงเองนะคะ  ไม่ให้กินอะไรเลย  ก้อหิวตายน่ะซี่  "อาการน้องกวางเหมือนเป็นไส้ติ่งนะคะ  หมอขอกดท้องหน่อยนะคะ  ปวดทางด้าน right side แบบนี้ น่าจะใช่นะคะ  คงต้องดูอาการกันไปก่อน"  "ไม่ต้องตกใจนะลูก  อาจจะไม่ใช่ก็ได้  แต่อาการแบบนี้ พ่อว่าใช่นะ  หมอช่วยส่งERหน่อย  ตามหมอศัลย์ให้ด้วยนะ"  "ผมเป็นหมอศัลย์นะครับ  หมอค่อนข้างแน่ใจว่าเป็นappendix แต่ก็ต้องรอผลตรวจเลือดก่อนนะครับ  ยังไงช่วยต่อโทรศัพท์ถึงอ.เกรียงด้วยครับ" และแล้วหลังจากย้ายตึกมาอยู่ภปร. ชั้น16 ห้อง 1634 แล้ว  "น้องกวางรีบเปลี่ยนชุดเลยนะครับ  ตกลงเป็นไส้ติ่งอักเสบ  ต้องผ่าตัดฉุกเฉินครับ"  TToTT อ่า  ขอบคุณค่ะ  อุตส่าห์ส่งหมอมากดท้องกวางตั้งหลายคน  สุดท้ายก้อผ่าอยู่ดี!!!

โดนเข็นไปที่ตึกสิรินธร  หมอมาพูดด้วยแป๊บนึงก่อนเข้าห้องผ่าตัดอันหนาวเย็นยะเยือก  แล้วก้อฉีดยาสีขาวๆเข้าตรงสายที่มือ ระหว่างที่นอนดูเค้าฉีด ภาพก้อพร่ามัว  แล้วกวางก้อหลับไป  กรี๊ดกร๊าด!!! เท่มากมาย  ถ้าเป็นไปได้ เกิดมาต้องโดนฉีดยาสลบซักครั้ง  มันเจ๋งจิงๆอ่ะ เหมือนในหนังเดี๊ยะ!!!

ผ่าเสร็จแล้ว กินอะไรก้อไม่ได้ ปากแห้งผาก สายน้ำเกลือก้อเกะกะ หมอเพิ่งเอาท่อช่วยหายใจออก เสียงก้อเลยไม่มี ขยับไปไหนก้อไม่ได้ การอยู่เฉยๆเช่นนี้ ทำให้เด็กไฮเปอร์อย่างกวางทรมานขาดใจTT_TT

เวลาผ่านไป ความอยากกินก้อเพิ่มมากขึ้น  วันนึงเลยแอบกินซาลาเปาไป3ลูก  ข้าวผัดกะโกยซีหมี่อย่างละ 1กล่อง และอื่นๆอีกมากมาย ส่งผลให้ท้องอืด โดนหมอดุในเวลาต่อมา T.T

กลับมาบ้านวันพฤหัสที่16  หมอเซ็นใบรับรองแพทย์ให้ หยุดได้ถึงสิ้นเดือน  ฮุๆๆ โดดเรียน แสนสุขใจ^.^

ปล.1 เพื่อนๆที่มาเยี่ยมในแต่ละวัน ทำให้กวางขำมากมายจนแผลอาจปริได้ 
ปล.2 วันที่กลับบ้านวันแรก  กั้งอุ้มกวางขึ้นบันได เท่มั่กๆ
ปล.3 พีท แบงค์ บาส...ไปเป็นตลกคาเฟ่เหอะ  
        3คนนี้คือกลุ่มสุดท้ายที่มาเยี่ยม ตอนกวางกะลังจะกลับบ้าน
        อ้อ! บาสใส่คอนแทคเลนส์ด้วย อู้วว!!
ปล.4 สีวิ่งขึ้นบันไดมา16 ชั้น เนื่องจากรอลิฟต์นาน สีจะมาเข้าห้องน้ำ
        แต่ก้อถึงพร้อมคนอื่นๆที่ขึ้นลิฟต์มา ซึ่งนอกจากเข้าห้องน้ำแล้ว
        ยังนั่งกินไอ้นู่นไอ้นี่สบายใจเฉิบ เป็นคนมาเยี่ยมที่คุ้มที่สุด 
ปล.5 แจงถ่ายรูปกวางตอนนอนหัวฟู โทรมสุดๆ ไปเป็นwallpaperมือถือ ดีจิงๆ

ขอขอบคุณ คุณหมอทุกๆคน (โดยเฉพาะอ.บุญชู กะหมอพณะ)  พี่ๆพยาบาลทุกๆคน  ทั้งที่มาดูแลรักษา และที่มาเยียม  ทุกคนในภปร.16 หน่วยโรคไต ภาควิชาอายุรศาสตร์ ตึกพร้อมพันธ์ ตึกอำนวยการ งานพยาบาลอายุรศาสตร์ หมอภิรมย์ หมอยงศักดิ์ พี่ๆบริษัทยาทั้งหลาย พี่ลิลลี่ พี่เช่ พี่จา พี่อ้อยเล็ก พี่อ้อยใหญ่ พี่อีก3 คนจำชื่อไม่ได้  พี่ๆที่คณะ พี่นุ่น พี่รหัสปี2 พี่กาน พี่ปัด  เพื่อนๆเภสัช Rx67 แตงโม เอิร์ธ โบ ต้นส้ม น้ำหวาน เม กวางม่วง กวางสูง นา กิ๊ก เค้ก โฮป ฯลฯ  เพื่อนๆสาธิตจุฬา40 อ๊อบ แจง วิ แอนท์ ลิลลี่ แอ๊ม ปัน นัดมน ฝ้าย สี แบงค์ บาส พีท บอย(+น้องแบงค์และครอบครัว) ป๊อบปี้ ป๊อก แฟร์ แวน ป่าน พี่นึก ห้อง6/3 น้องอัลไพน์ น้องเฮ้ง ฯลฯ พี่ต้อง พี่รหัสบ้านไหน พี่ๆสาธิตจุฬาฯ พี่เดนท์ พี่บุ๊ค พี่ธันว์ พี่มิ้ม พี่เจเนต พี่วิลา พี่บูน  แมลงปอ อาไก่  ป้าอ้อ พี่แน๊ต  ญาติๆทุกคน  ทุกคนในบ้าน พ่อ แม่ เก้ง กั้ง น้าเจี๊ยบ น้าต้อ จั๊ม เจน และยังมีที่ยังๆไม่ได้กล่าวชื่ออีก ขอบคุณทุกๆคนจิงๆนะคะ มาเยี่ยมกวางกันมากมายทุกวันเลย แล้วยังโทรมาอีก

ไม่งั้นกวางคงเหงาแย่เลย^^ 

ซึ้งใจจิงๆน้า^^

 

เมื่อคืนฝนตก  ฟ้าร้องสนั่นหวั่นไหว

 

ตอนเด็กๆ เคยดูรายการทีวีอันนึง  ในทีวีฝนตกหนักมาก มีทั้งฟ้าร้อง ฟ้าแลบ

และในที่สุด ฟ้าก็ผ่าลงมา  กระท่อมหลังเล็ก แตกออกเป็นเสี่ยงๆ

เป็นภาพที่หาดูได้ยากมาก 

ความคิดในตอนนั้น "ฟ้าร้อง=ฟ้าผ่า=บ้านพัง=ตาย" 

 

เลยกลัวเสียงฟ้าตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

 

อยากรู้จังทำไมฝนตกแล้วต้องเหงา?  ใครเป็นคนคิดคำว่าเหงา? 

แต่เวลาฝนตกก็เหงาทุกครั้ง 

คืนนี้ก็เหมือนเคย  เหงา  ถึงจะมีกั้งนอนกลัวผีอยู่เตียงใกล้ๆ  แต่ก็ยังเหงา 

 

รู้สึกกวางมีแต่เรื่องเหงาๆเนอะ 

 

ก็เพราะเป็นคนขี้เหงา  ถึงได้อยู่คนเดียวไม่ค่อยได้  เบื่อๆ เหงาๆทีไร 

ต้องโทรหาเพื่อนทุกที  ค่าโทรศัพท์ก็เลยยิ่งพุ่งกระฉูด ทะลุเกินวงเงิน

อยู่เป็นประจำ  ขนาดเปลี่ยนมาใช้ ZAD นาทีละ25 สตางค์แล้ว 

ค่าโทรก็ยังเยอะอยู่ดี  แต่ได้คุยมากขึ้น 

(อันนี้ต้องขอบคุณแอ๊ม ที่มาบอกให้กวางเปลี่ยน) 

จนตอนนี้เพิ่มวงเงินเป็น 4,000 เลยใช้ได้มากขึ้น

 

แล้วตอนเช้าจะทำไงละเนี่ย  ต้องตื่นตี5ครึ่ง  ต้องไปถึงคณะตอน6โมงครึ่ง 

ป่านนี้ยังไม่ได้นอนเลย

 

เฮ้อ! เกลียดเวลาฝนตกชะมัด